چند وقت پیش برای انجام کاری بسیار مهم راهی تهران شدم و به رسم همه ی کرجی های پول ندار (بر عکس پولدار) مترو را به عنوان وسیله حمل و نقل پاک و ارزان برای این سفر یکروزه برگزیدم.

(برای دوستانی که در تهران زندگی نمیکنند و از نعمت مترو بی بهره اند توضیح میدهم که: مترو اتوبوسیست بسیار دراز که زیر زمین حرکت میکند و آدمهای زیادی، آدمهای بسیار بسیار زیادی در آن وجود دارند. این وسیله نقلیه که مکان بسیار مناسبیست برای خریدن فال، شرت زنانه، اسفنج جادویی، دوربین فیلمبرداری و ضبط خودرو و گرفتن بلوتوث جدید، شماره دختر، آنفلوانزای خوکی، مجله تبلیغاتی رایگان و فرم شرکت در مسابقه عکاسی، نمونه بازر یک محل چند فرهنگی با مراجعه کنندگان گوناگون اعم از دکتر و مهندس و دانشجو و قاتل و آکتور سینما و عضو اسبق مافیا و خدمتکار باغ وحش و غیره است و صبح ها (بین ساعت 6:30 تا 8 اینطورا) و بعد از ظهر ها (بین ساعت 6:30 تا 8 اینطورا) در آن برنامه بـ.کن بـ.کن یا در بهترین حالت بمـ.ـال بازی و انگشت بازی به راه است. مردم همه از این وسیله و خدمات آن راضی اند و هر روز وقتی که صبح ها با مترو به سر کار خود میرسند (یا نمیرسند) و بعد از ظهر ها با مترو به خانه های خود باز میگردند (یا نمیگردند) خدا را شکر میکنند و به جان راهبران قطار، مسئولین ایستگاه ها و خواهر ها و مادرهای ایشان دعا میکنند.)

در روز مذکور، وقتی من مراحل جذاب و دوست داشتنی سبز و آبی را پشت سر گذاشتم برای ورود به خط قرمز رنگ راهی سکوی ایستگاه امام خمینی شدم و به انتظار قطار میرداماد ایستادم. در همین میان هم برای آشنایی بازهم بیشتر با فرهنگ غنی ایرانی، مردم حاضر در ایستگاه را مورد بررسی و مطالعه بصری قرار میدادم که متوجه خانواده ای با محبت، چند متر اونورتر از خود شدم. زن و مرد خوب و دوست داشتنی ای که با عشق بسیار به عقد هم در آمده بودند و بچه دار شده بودند.

توجهم به مرد خانواده که چیزی را دهانش گذاشته بود و با اشتهای زیاد میمکید جلب شد. ولی کمی بعد تشخیص دادم که آن "چیز" خوراکی نیست که در دهان مرد مکیده میشود!!!
پدر مهربان گوش دختر نوزاد خود را در دهان گذاشته بود و دِ لیس بزن. هر از چند گاهی هم گوش را از دهانش خارج میکرد، بچه را که بغل کرده بود کمی دورتر میگرفت و نگاه میکرد، دوباره نزدیک میاورد و بوسه ای به گردن او میزد و همان بوسه را با زبانش ادامه میداد تا دوباره به گوش میرسید، چیزی در آن میگفت و دوباره به لیسیدن گوش و لپ و چشم و بینی و دهان و غیره ادامه میداد.

دقایق میگذشتند و من همینطور به مرد چاق و قد کوتاه و کچل و ریشو که بچه اش را با تمام وجود میلیسید خیره مانده بودم. و درست زمانی که پدر با محبت نوازش کردن و فشردن بچه را به یکی از دستهایش واگذار کرد و دست دیگرش را به سمت خشتک شلوارش برد، مترو رسید، ایستاد، درهایش باز شدند و مرد و بچه و من در میان آدمهایی که از مترو خارج میشدند گم شدیم...

پ.ن.: اسم این محبت پدرانه اس نه انحراف جنسی!!!

پ.ن.2: از قدیم گفتن پدر و دختر با هم جورن و مادر و پسر با هم... به نظرم اگه این خانواده پسردار بشن دیگه خیلی زشته!

اسم کامل پدر من "جناب سرهنگ نیک مرامِ" و دلیلش هم اینه که سالیانه سال رخت نظام به تن داشته. نظام هم که از "نظم" میاد و همه اینها یعنی اینکه:

پدر من شدیدا انسان منظمیه...

یکی از همین خلاقیت ها چیزی بود که "من" سالها منتظرش بودم...

من از زمانی که پوشک رو ترک کردم و جذب شرت و شلوار غیر مسلح شدم، علاقه شدیدی به گل و گیاه و طبیعت نشان دادم. به طوری که در هر زمانی از شبانه روز و هر فصلی از سال، وقتی که احساس تنگ گرفتگی میکردم، بدون معطلی به حیاط میدویدم، لب باغچه می ایستادم، دول کوچکم را رو به طرف گلها میگرفتم و با ولع "جیش میکردم"!!!

این عادت من تا سالها ادامه داشت و وقتی که بزرگتر شدم به اجبار ترکش کردم...

یکی از روزهایی که پدرم به شکلی عصبانی با من از نظم و فواید آن حرف میزد به زمین اتاق که مملو از آت و آشغال و وسیله بود اشاره کرد و گفت: "نگاه کن... اتاقت مثل جنگل شده! خیلی خوب... جنگل دوست داری؟! برات جنگل ترش میکنم!" و بدون معطلی سه گلدان سفالی بزرگ و کر و کثیف رو از حیاط خانه به وسط اتاق من منتقل کرد. و در حالی که باخودش فکر میکرد "چه تنبیه شدیدی کردم بچه رو" از اتاقم خارج شد...

غافل از اینکه من همیشه آرزو داشتم یه باغچه تو اتاق خودم داشته باشم که دیگه توی سرمای زمستون، دولم یخ نزنه!!!

همیشه این موقع سال برام غیر قابل تحمل بود. عاشق بهار بودم و بعد تابستون. و حالم بهم میخورد از پاییز و بعد از اون زمستون.

از سرما نفرت داشتم. از درختای بدون برگ. از آسمون گرفته و خیابونای خلوت و لباسای کلفت و سنگین و طبیعتی که تنوع رنگیشو از دست میده و فضای زندگی که کلا دلگیر میشه!

همیشه این موقع سال دلم شدیدا میگرفت. وقتی هوا شروع میکرد به سرد شدن و برگها به زرد شدن و آسمون ابری شدن و مدرسه ها باز شدن و آب استخر سبز شدن و آدمها غمگین شدن.

همیشه این موقع سال لبریز بودم از حس این که فصلهای مورد علاقم دارن جاشونو به فصلهای مورد نفرتم میدن و این برام شدیدا ناخوشایند بود... تا پارسال!

تمام طول اون تابستون رو منتظر این بودم که زودتر فصل سرد فرابرسه تا من بتونم آخر شبای سرد زمستونی تو کوچه ها قدم بزنم و سیگار دود کنم! و پارسال همین موقع ها بود که در کمال تعجب حس کردم که چقدر خوشحالم ازینکه هوا داره سرد میشه و برگها زرد و آسمون ابری و مدرسه ها باز و آب استخر سبز و آدمها غمگین!

پارسال برای اولین بار تو زندگیم حس کردم که عاشق پاییز و بعد از اون زمستونم! برای اولین بار ازین دو فصل شدیدا لذت بردم و برای اولین بار ازینکه دارن تموم میشن دلم گرفت.

و امروز هم که از صبح آسمون میبارید و هوا سرد شده بود و خبر از یک پاییز و بعد از اون یه زمستون دیگه میداد، خوشحال بودم که به زودی میتونم باز تو  آخر شبای سرد زمستونی تو کوچه ها قدم بزنم و سیگار دود کنم!

پ.ن. : دوسال پیش توی همین وبلاگ پستی نوشته بودم در این باره که چقدر از پاییز بدم میاد. امروز کلا تکذیبش میکنم!